راز مومیایی پاپ‌ها: از انفجار شوکه‌کننده پیوس دوازدهم تا عواقب مرگبار مواد شیمیایی

روش عجیب مومیایی پاپ‌ها در تاریخ مسیحیت، رویدادهای دلخراشی را رقم زده است. از انفجار شوکه‌کننده پاپ پیوس دوازدهم تا عواقب مرگبار مواد شیمیایی آن.

اگرچه مومیایی‌کردن عموماً یادآور مصر باستان است، اما این شیوه در میان مسیحیان، به ویژه برای قدیسین، شهدا و شخصیت‌های برجسته کلیسا مانند پاپ‌ها، سابقه طولانی دارد.

هدف اصلی از این فرآیند، حفظ حرمت و جلوگیری از فساد بدن‌های مقدس برای نمایش یا تدفین بوده است. این شیوه نشان‌دهنده تلاشی دیرینه برای مبارزه با طبیعت و حفظ میراث روحانی است که با چالش‌ها و عواقب خاص خود همراه بوده است.

انفجار جسد پاپ پیوس دوازدهم: شوکی به واتیکان

در سال ۱۹۵۶، جسد پاپ پیوس دوازدهم (اوجنیو پاچلی) در حین تشییع جنازه به سمت کلیسای جامع سنت جان لاتران در رم، به معنای واقعی کلمه منفجر شد. این حادثه هولناک به دلیل نقص در فرآیند مومیایی و گرمای مدیترانه، و در اثر تجمع گازها درون تابوت رخ داد و به شکلی شوکه‌کننده توصیف شد.

بیشتر بخوانید

دلایل و تکنیک‌های مومیایی پاپ‌ها و «فسادناپذیری»

پاپ‌ها پیش از تدفین، همچنان با استفاده از تکنیک‌های مومیایی مصر باستان در دوران پادشاهی نوین، مومیایی می‌شوند. این فرآیند برای جلوگیری از خودتخریبی (autolysis) و پوسیدگی (putrefaction) بدن ضروری است؛ چرا که بدون آن، بدن دچار فساد، بوی نامطبوع و بیماری‌زا می‌شود.

در کتب مذهبی، به فرآیند حفظ بدن عیسی مسیح پس از به صلیب کشیده شدن اشاره شده که با استفاده از ۷۵ پوند آلوئه و مر و پیچیدن در پارچه کتان صورت گرفت؛ این میزان مواد و نفوذ رسوم مصری، احتمال مومیایی پیچیده‌تر او را مطرح می‌کند.

باور کاتولیک فسادناپذیری (incorruptibility) حکم می‌کند که اگر بدن فردی پس از مرگ متلاشی نشود، او مقدس است. کلیسا زمانی یک جسد بی‌عیب را معادل یکی از معجزات لازم برای تبدیل شدن به قدیس می‌دانست، هرچند اکنون این معیار تغییر کرده است.

همچنین بخوانید

به همین دلیل، واتیکان تلاش زیادی برای مومیایی قدیسین انجام داده و حتی در برخی موارد، روغن و گیاهان را به حفره‌های عضلانی پاپ‌های قدیمی‌تر تزریق می‌کردند.

عواقب مرگبار: مومیایی پاپ ژان بیست و سوم

تلاش‌ها برای جلوگیری از فساد بدن‌ها ادامه دارد، از جمله در مورد پاپ ژان بیست و سوم. پس از خارج کردن اندام‌های داخلی و تحلیل آن‌ها، بدن او به مدت چندین هفته در محلولی از فرمالین و الکل قرار گرفت و سپس خنثی‌سازی شد. سپس طی ماه‌ها، بدن او مجموعه‌ای از حمام‌ها را در محلول‌های گوناگون شامل اتانول، متانول، فنول، کافور، نیتروبنزن، سقز و بنزوئیک اسید تجربه کرد.

سرانجام، بدن با پارچه‌های کتانی آغشته به محلول بی‌کلرید جیوه و اتانول باندپیچی شد و تیمی دیگر، صورت و دست‌های او را با موم پوشاندند. این فرآیند کامل حدود یک سال به طول انجامید.

با کمال تعجب، تنها یک نفر از تیم اصلی مسئول این مومیایی جان سالم به در برده است. سایر اعضا به دلیل تومورها و سرطان‌های مختلف، که احتمالاً ناشی از تماس با مواد شیمیایی سمی در طول کارشان بوده، جان باخته‌اند. به همین دلیل، در حال حاضر هیچ کس حاضر به پذیرفتن این وظیفه پرخطر نیست.